logo leczeOK

homeopatiaok

Natura a zwyrodnienie stawów

Autor: dr Anita Bania

Choroba zwyrodnieniowa jest najczęstszą przewlekłą chorobą stawów i przyczyną postępującej niepełnosprawności chorych. Ujawnia się najczęściej między 40. a 60. rokiem życia, a więc dotyczy osób aktywnych życiowo i zawodowo.

Choroba zwyrodnieniowa jest najczęstszą przewlekłą chorobą stawów i przyczyną postępującej niepełnosprawności chorych. Ujawnia się najczęściej między 40. a 60. rokiem życia, a więc dotyczy osób aktywnych życiowo i zawodowo. Jeszcze do niedawna choroba ta była uważana za objaw starzenia się i objaw „prostego” zużycia chrząstki stawowej, od kilku lat wiemy, że jej przyczyny są złożone: w powstawaniu i w rozwoju zmian stawowych uczestniczą różnorodne czynniki – biologiczne, biomechaniczne, metaboliczne, zapalne, immunologiczne, a ich względny udział w rozwoju choroby u poszczególnych chorych może być znacząco różny.

Choroba została opisana dopiero na początku XX wieku. Pierwszy jej opis podał w 1907 Archibald Garrod. Szacuje się, że w Polsce na chorobę zwyrodnieniową stawów cierpi około 2 milionów osób, choć niektóre dane mówią o 20% społeczeństwa, jest też najczęstszą przyczyną orzekania o inwalidztwie. Uważa się, że choroba dotyczy 25-30% osób w wieku 45-64 lat, 60% starszych niż 65 lat i więcej niż 80% osób w wieku powyżej 75 lat.

Początek choroby jest dyskretny, pierwszymi objawami mogą być osłabienie kończyn i uczucie zmęczenia. Czasami dolegliwości występują dopiero przy znacznym zaawansowaniu choroby. Ból, będący często najwcześniejszym objawem, zwykle nasila się podczas ćwiczeń i wysiłku. W miarę postępu zmniejsza się ruchomość stawów, pojawiają się przykurcze zgięciowe. Stawy stają się bolesne przy dotyku, a w czasie ruchu zauważalne jest trzeszczenie lub „tarcie”. W miarę upływu czasu choroba zazwyczaj postępuje, pojawiają się bóle również w spoczynku (bóle nocne), sprawność chorego ulega coraz to większemu upośledzeniu. Szczególnie charakterystyczne dla choroby zwyrodnieniowej stawów jest ich powiększanie się i zniekształcenie obrysów, na przykład na skutek stanu zapalnego. Jest ono wywołane uszkodzeniem chrząstki oraz przewlekłym stanem zapalnym błony maziowej.

Rozpoznanie choroby zwyrodnieniowej stawów opiera się głównie na stwierdzeniu opisanych wyżej objawów lub stwierdzeniu charakterystycznych zmian radiologicznych u pacjentów bezobjawowych.

Zapobieganie chorobie zwyrodnieniowej stawów jest trudne, wielotorowe i wymaga dużego zaangażowania pacjenta. Bardzo istotne jest utrzymanie prawidłowej masy ciała, a także wykonywanie regularnych ćwiczeń fizycznych, unikanie zajęć nadmiernie obciążających stawy, szczególnie po 40 roku życia.

Z uwagi na to, iż choroba zwyrodnieniowa stawów jest schorzeniem przewlekłym, a pacjent z reguły jest osobą w podeszłym wieku, stosowane leki powinny nie tylko łagodzić dolegliwości, ale także nieść ze sobą jak najmniejsze ryzyko dla chorego (działania uboczne, interakcje z innymi lekami).

W chorobie zwyrodnieniowej można stosować leczenie złożonymi lekami homeopatycznymi (antyhomotoksycznymi). Leki te umożliwiają spowolnienie zmian zwyrodnieniowych i zmniejszenie natężenia odczuwanych dolegliwości.